ಕೌಶಿಕ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಯಾದ ಕಥೆ..!

ಮೇನಕೆ ಪುಷ್ಕರ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಬಂದಳು. ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೌಶಿಕನ ಮುಂದೆ ಮನೋಹರವಾಗಿ ನರ್ತನ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಗೆಜ್ಜೆಯ ಇಂಪಾದ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿ ಕೌಶಿಕ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟ. ಎದುರಿಗೆ ನರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮೇನಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿದ. ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು ಬೆರಗಾದ. ಅವಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ‘ನನ್ನೊಡನೆ ಸಂಸಾರ ಮಾಡು ಬಾ ಎಂದು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ. ಅವಳು ಒಪ್ಪಿ ಅವನ್ನೊಡನೆ ಸಂಸಾರ ಹೂಡಿದಳು.
ಹೀಗೆಯೇ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದುಹೋದವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮೇನಕೆಯು ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದಳು. ಅವಳೇ ಶಕುಂತಲೆ. ಮುಂದೆ ದುಷ್ಯಂತನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಭರತನಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದಳು.

ಕೌಶಿಕನಿಗೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಯಿತು. ‘ಅಯ್ಯೋ! ಕಾಮ ಪರವಶನಾಗಿ ತಪಸ್ಸನ್ನೇ ಮರೆತನಲ್ಲಾ’ ಎಂದು ದುಃಖಿತನಾದನು.ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಹೆದರಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಮೇನಕೆಯನ್ನು
ಮೃದು ಮಾತುಗಳಿಂದ ಸಂತೈಸಿ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟನ್ನು. ನಂತರ ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿರುವ ಹಿಮಾಲಯ ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು.

ಹಿಮಾಲಯದ ಬಳಿ ಕೌಶಕೀ ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕೌಶಿಕನು ದಾರುಣವಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
ಅವನ ದೀರ್ಘ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಸಂತಸ ಗೊಂಡ ಬ್ರಹ್ಮದೇವರು ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾದ ‘ಮಹರ್ಷಿ’ ಪದವಿಯನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಕೌಶಿಕನು ತೃಪ್ತನಾಗದೆ ತನ್ನ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರಿಸಿದನು. ಎರಡು ಕೈಗಳನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿನಿಂತನು. ಗಾಳಿಗೆ ಅವನ ಆಹಾರವಾಯಿತು. ಬೇಸಿಗೆಯ ಸುಡು ಬಿಸಿಲು, ಮಳೆಗಾಲದ ಧಾರಾಕಾರವಾದ ವರ್ಷ, ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಗದಗುಟ್ಟಿ ನಡುಗಿಸುವ ಚಳಿ – ಯಾವುದು ಅವನ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಲಿಲ್ಲ.